30 Ekim 2009

ben cok şanslı bir anneyim...


ben çok ama çok şanslı bir anneyim..beni idare eden iki melegim var ve tabii bu sabırlı hallerini meleklerimin genlerine tasıyan Vahap'ı gözardı etmemeliyim..

sinirli de olsam , huysuz da olsam, yalniz kalmaaak istiyoruuum diye haykırdıgımda bunu bir oyun sanıp,  anında gülerek yanımda  bitiveren iki harika cocugum var... 

geçtigimiz 6 ayım hic kolay gecmedi...pospartu muydu, hayat tarzımızın ani degisimi mi, dost bildigimiz herseyimizi actıgımız kisiler tarafından hancerlenmek mi, krizi bu kadar derinde hissetmek mi,  paradan nefret ettigimiz halde paranın tek konumuz olması mı, biz bunu hak etmek icin ne yaptık isyanları mı,  ya da ne kadar yalnız oldugumuzun yüzümüze vurulması mı... Belki hepsi belki bir kısmı belki de hicbiri...

bu 6 ayın kısa bir ozeti bunlar ilk akla gelen ve bu süre icinde her anı  yasamak zorunda bıraktıgım cocuklarım...onlar hep güleryüzle karşıladılar beni, gercek sevgiyi yasatarak ogrettiler, hayatta asıl önemli olanın da bundan ibaret oldugunu..gec ama sonunda gösterebildiler bana, tekrar söylüyorum: BEN ÇOK ŞANSLI BİR ANNEYİM..bunu sürekli canım cocuklarıma da söylüyorum, bu 6 ay boyunca hep söyledim..söyleyemediğim bir şey vardı: PEKİ YA ONLAR?? bunu kendime bile sormaya korktum, dünyaya iki harika cocuk getirip, sonrasında bencil içe kapanışlar, sinir ve ağlama krizleri geçirdim..hatta 2 sn sonra içim kan ağlasa da günah keçisi olarak onları secip, onlardan aldım öfkemi..aynaya baktığım anda kendimden nefret ettim her sn bu süre icinde...ben şansli bir anneyim ve COCUGUM, EŞİM, ABLAYIM, TORUNUM ve YEĞENİM...yanımda cocukarımlu birlikte ailem vardı...Annem, Vahap, Babam, Necdet, Nil, Teyzem ve Anneannem...onlar destek oldular bana, akıl, nasihat,sevgi ve dualarıyla..

Peki ya onlar? Onlar bu sürede hic sanslı degillerdi, iste söyleyemedigim sorunun cevabı...
bu süre icinde hicbir bloga bakmadım, okumak istemedim sanslı cocukların annelerini ve hikayelerini, kendi sayfamıza girmeye ise cok korktum.. Mart basında yazmısım son yazımı, ne cabuk tüketmisim o günleri...şimdi iki kardes tıpkı o zamanlarda oldugu gibi kaydedilecek neler yapıyor neler, bugün yeni bir baslangıc olacak bu sayfada...

gecen hafta söz vermiştim kendi kendime, güclü ve pozitif olma konusunda...zor ama güzelbir hafta geciverdi bile, bu hafta itibariyle de blog baslıyor yeniden...bugunkü yazı biraz itiraf yazısı oldu...Fakat sonraki yazılar yine iki kardeş başrollerde olaccak...

BEN ÇOK ŞANSLIYIM...ne yaşarsam ve yaşayacaksa yaşayayım BEN ÇOK ŞANSLIYIM, EN ŞANSLI ANNEYİM!!